Кешкісін көпқабатты үйдің кіреберісіндегі шам тағы да сөніп қалды. Бірінші қабатта тұратындар қараңғылыққа үйренгендей еді: бірі телефон шамын жағып өтеді, енді бірі қабырғаға қолын тіреп, баспалдақтан абайлап көтеріледі. Әркімнің ойы басқа болғанымен, бәрінің көкейінде бір ғана үнсіз үміт бар: «Біреу ауыстырар».
Үшінші қабатта тұратын зейнеткер электрші Қайрат құрал-сайманын алып, баспалдаққа шықты. Күйген шамды бұрап түсіріп, орнына жаңасын орнатты. Кіреберісті жылы жарық кернеді. Жоғарыдан түсіп келе жатқан әйел оған ризашылықпен бас изеді. Қайрат та жымиып, құралдарын жинай бастады. Ол мұны біреудің мақтауын есту үшін істеген жоқ.
Келесі күні үйдің жас тұрғыны Данияр қариядан:
— Аға, бұл сіздің міндетіңіз емес қой. Неге үнемі өзіңіз жөндейсіз? — деп сұрады.
Қайрат сәл ойланып қалды.
— Міндетім емес шығар. Бірақ осы баспалдақпен бала да, қарт та өтеді. Қараңғыда біреу сүрініп кетуі мүмкін. «Маған қатысы жоқ» деп өте салу оңай. Алайда адам кейде дәл сол оңайлықтың кесірінен өз жүрегінің үнін естімей қалады, — деді.
Данияр бұл жауапты бірден терең түсіне қойған жоқ. Бірақ сол күні үйіне қайтып келе жатып, қолындағы сөмкесі ауырлап, баспалдақпен әрең көтеріліп бара жатқан көрші әжеге көмектесті. Әжейдің ақ батасын алған кезде, әлгі қарияның сөзі есіне түсті. Жақсылықтың кейде үлкен іс емес, дер кезінде созылған қол екенін аңғарды.
Бір аптадан соң кіреберіс шамы тағы сөнді. Бұл жолы Қайрат шеберханасына кеткен еді. Данияр ешкімді күтпестен, қажетті құралын алып, шамды ауыстыруға кірісті. Қасында тұрған көрші әйел телефон шамымен жарық түсірді, есіктен кірген бала баспалдақтағыларға жол ашты. Шам жанғанда, бәрі бір сәтке жоғары қарады. Кіреберіс бұрынғы қалпына келгендей болғанымен, сол жерде бір өзгешелік пайда болған еді: адамдар бір-біріне бұрынғыдан жақынырақ сезілді.
Сол кеште Данияр бір нәрсені ұқты: жарық тек бөлмені немесе баспалдақты нұрландырмайды. Ол адамдардың арасындағы салқындықты да сейілте алады. Біреудің жолын жеңілдеткен жан өз өміріне де мағына қосады.
Қалада күн сайын мыңдаған шам жанады. Бірақ адамға ең қажет жарық кейде электр желісінен емес, біреудің жүрегінен тарайды. Ол жарық көзге түсу үшін емес, өзгелер қараңғыда сүрінбесін деген ниетпен жанады. Ал жүректегі шырақтың қадірі — оның қанша адамға жол көрсеткенімен өлшенеді.
Автор: ІЗГІЛІК НАҒИ
