Ақсақ құлан туралы аңыз

«Ақсақ құлан» туралы аңыз /көрініс/

Автор: Ертеде Жошы деген хан болыпты. Үлкен баласы аңға шығып, құлан атуға барғаннан қайтып оралмапты. Хан жаман хабар естігісі келмей жар салыпты:

Хан:
– Кімде-кім менің баламның қайғылы хабарын естіртсе, соның көмейіне қорғасын ерітіп құямын.

Автор:

Халық ханның баласын құлан теуіп өлтіргенін білсе де, айтуға батылдары бармайды. Бір домбырашы бұл хабарды естіп, ханның ордасына барыпты. Уәзір әлгі домбырашыны ханның алдына алып келеді.

Хан:
– Қайдан жүрген адамсың? Мұнда неге келдің!

Күйші:
– Тақсыр! Менің бір күйім бар еді, соны сізге сынатқалы келіп едім.

Хан:
– Е, олай болса домбыраңды тарт!
Автор: Ханнан рұқсат алған домбырашы күйін боздата тартқанда, домбыраның көмейінен:
Ақсақ құлан шошыған,
Қырда еркін жосыған.
Тынышын бұзып құланның,
Оқ атқан сіздің ұлыңыз,
Опат болды осыдан.
Хабарын соның айтуға,
Келіп тұр мынау домбыра, – деген қайғылы үн күңіреніп естіледі.. Мұны естігенде төрде отырған хан егіліп жылайды.

Хан:

– Тоқтат! Ұстаңдар мына күйшіні!

Күйші:
– Уа, тақсыр! Мен аузымды ашып, ештеме де айтқан жоқ едім ғой, жазығым – өзіңіздің рұқсатыңызбен күй тартқаным ба? Барлық сырды ашып, айтып берген мынау домбыра емес пе?

Хан осы жерде сөзден жеңіліп, жарлығын орындау үшін:

-“Кім болса да бәрібір, қаралы хабар әкелгеннің үні өшіп, жазасын алсын! Құй қорғасынды домбыраға!”

Содан бастап домбыраның шанағында тесік пайда болыпты.